با عشق آمدند،‌ نه با ساندیس

گیل‌بانو
بانوی گیلک

دیکتاتورها می توانند هر چیزی را به زور تصاحب کنند، جز دل های مردم را. مردم خود خوب می دانند دل به که ببازند. مردم هنرمندان و قهرمان هاشان را فراموش نمی کنند حتی اگر بی ادعا و ساکت گوشه ای نشسته باشند، حتی اگر در تنگ ترین و تاریک ترین سلول ها غل و زنجیر شده باشند. نمونه اش؟ دیروز. به یاد ندارم تا به حال مردم شهر نماز هیچ مرده ای را در میدان اصلی شهر خوانده باشند. آقایان! حتما تا به حال دیگر دیدید و شنیدید (و مطمئنم که عصبانی هم شدید) که چقدر آدم برای بدرقه مردی به کوچه و خیابان ریختند که یک عمر با صدای زیبایش برایشان خاطره ساخت. این ها با عشق آمدند آقایان. با عشق، نه با زور، نه با وعده، نه با ساندیس.